اندازه گیری بوی دهان
30 می

اندازه گیری بوی دهان چگونه انجام می شود؟

اندازه گیری بوی دهان در تشخیص منشا بوی دهان و ارزیابی میزان تاثیر محصولات بهداشتی نقش کلیدی دارد. اندازه گیری گازهای دهان به روش های مختلفی انجام می گیرد که به معرفی آنها می پردازیم.

ارزیابی ارگانولپتیک

در این روش پژوهشگر با استفاده از بینی خود گازهای دهان را در مقیاس ششگانه ارزیابی می کند.

اندازه گیری بوی دهان

برای اینکه از میزان بوی دهان کاسته نشود پژوهشگر از شخص می‌خواهد که بازدم خود را به آرامی درون یک نی پلاستیکی بدمد. معمولاً برای جلوگیری از خجالت شخص ، صفحه ای از جنس کارتن پلاست بین پژوهشگر و فرد مورد آزمایش قرار داده می شود و نی مذکور از سوراخی که در وسط کارتن پلاست قرار دارد عبور داده می شود.

ارزیابی ارگانولپتیک استاندارد طلایی برای اندازه گیری بوی بد دهان است.

گاز های خارج شده از دهان مخلوطی از گازهای متنوع بدبو است و بینی انسان قابلیت تشخیص همه آنها را به طور یکجا دارد اما تاکنون دستگاهی اختراع نشده که در آن واحد انواع گازهای بدبو را تشخیص داده ، اندازه گیری نماید. به همین دلیل ارزیابی ارگانولپتیک استاندارد طلایی برای کالیبره کردن و تایید سایر دستگاه ها به کار می رود.

تنها شرط لازم این است که بینی پژوهشگر دارای حساسیت لازم باشد و محیطی که این ارزیابی درون آن انجام می شود فاقد گازهای بودار باشد.

ارزیابی ارگانولپتیک در دسترس ترین و ارزانترین روش اندازه گیری بوی دهان است. در بعضی از پژوهش ها برای بالا بردن دقت این ارزیابی از دو پژوهشگر برای ارزیابی استفاده می کنند. پژوهشگر ارزیابی خود را در یک مقیاس شش گانه اعلام می کند که اگر 2 نفر باشند نتیجه نهایی معدل 2 عدد مذکور میباشد.

دستگاه کروماتوگرافی گازی

این دستگاه با دقت بسیار بالا علاوه بر تشخیص گازهای بدبو ، میزان آنها اندازه گیری و به صورت عددی نمایش می دهد. این دستگاه بسیار گران است و از ۶ تا ۲۰ هزار دلار در گرید های مختلف به بازار عرضه شده است.

اندازه گیری بوی دهان

یک نوع پرتابل کروماتوگرافی گازی که در دندانپزشکی کاربرد دارد اورال کروما نام دارد که در کلینیک درمان بوی دهان در اصفهان به خدمت گرفته شده است. این دستگاه با دقت ppb غلظت 3 نوع از گازهای فرار گوگرددار را اندازه گیری می کند که عبارتند از سولفید هیدروژن ، متیل مرکاپتان ، و دی متیل سولفاید.

دستگاه هالیمتر

هالیمتر دستگاه کوچکی است که سابقاً برای اندازه گیری گاز سولفید هیدروژن در صنعت به کار می رفت.

اندازه گیری بوی دهان

در سال ۱۹۹۱ میلادی یک شرکت آمریکایی با تغییرات جزئی آن را به صورت یک دستگاه پزشکی به بازار عرضه کرد. دستگاه اگرچه قابلیت تشخیص و اندازه گیری مانند کروماتوگرافی گازی ندارد اما به دلیل ارزان بودن در کلینیکهای درمانی بوی دهان در نقاط مختلف جهان به کار گرفته شده است.

دستگاه بینی الکترونیک

این دستگاه نوعی حسگر شیمیایی است که الکترود آن را بر روی زبان و لثه نواحی بین دندانی (۲ ناحیه ای که بیشترین بوی دهان را تولید می کنند) قرار می دهند . این دستگاه ترکیبات شیمیایی این نواحی را اندازه گیری می کند.

تست بانا (BANA)

بعضی از انواع باکتریهای تولید کننده بوی دهان ، آنزیم هایی دارند که ترکیبی به نام بانا را تجزیه می‌کنند . دندانپزشک مقداری از بزاق بیمار خود را بر روی نوارهای این تست قرار می‌دهد که در صورتی که در نمونه بزاق ، باکتری های تولید کننده بوی دهان وجود داشته باشد بر روی نوار تغییر رنگ مشاهده می شود. این تغییر رنگ بیانگر این است که فرد مورد آزمایش دارای باکتریهایی است که می توانند بوی بد دهان تولید کنند.

دیدگاه شما

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

جستجو

دسته‌ها